Auteur: Ger Husmann

Datum: 13-4-2022

Overzicht en belevenissen in de 2e periode seizoen 21-22 met de voetbalselectie van  Zwaluwen ‘30

Op dinsdagavond 23 nov. naar Amsterdam, de tweede ronde van de beker wacht. Tegen het sterke AVV Swift dat een klasse hoger dan wij acteert. De thuisclub begon furieus, maar wij verdedigden goed, de keeper stond als een huis en wij hadden een engeltje op onze schouder. De tweede helft was Swift radeloos en wij kregen kansjes, al waren het maar kleintjes. Geen supporters van ons door de Coronaregels, dus de jongens moesten het zelf doen. Geen verlenging, direct penalty’s schieten. Achter met  3-1, 3-2 missen, maar gelukkig had de keeper bewogen, overschieten en dus toch 3-2! Daarna duimblessure van de keeper van AVV Swift en speler op doel (wissels bij AVV Swift waren op!). Wij kregen vleugels en schopten de rest erin, onze keeper deed de rest. Een prachtige opsteker en door naar de derde ronde van de beker! Proficiat!!

 

Pppppfffff. Nu op naar Valken ’68, een ploeg met één punt minder dan wij. Met een langzaam leeglopende blessurebank moesten wij toch een kans hebben? In het kille en koude Valkenburg (Z-H) stond onze ploeg de gehele eerste helft te beven van de kou en mogelijk nog een beetje moe en verbaasd van de bekerwedstrijd van dinsdag. Ze stonden met open mond te kijken naar de voorhoede van Valken ’68.  Hadden die maar 9 punten? Rust 3-0! Maar met een beetje geluk aan Valken ’68 kant en niet zo’n goede keeper op de goal had het 5-0 gestaan! In de warme kleedkamer werden onze spelers nog warmer gemaakt door de trainer en hun eigen schaamte zodat de tweede helft direct een ander aanzien had. Onze langgeblesseerde spits was al in  de eerste helft ingevallen en wij pakten het beter aan. De jongens zetten druk, pusten elkaar en probeerden het Valken ‘68 van de eerste helft na te doen. Het leek er op, maar de kansen waren minimaal en het geluk zat niet mee. Eindstand 3-0. Nu de zwaardere Coronaregels weer uit de kast gehaald zijn en wij niet meer mogen voetballen, zelfs niet mogen trainen na 17.00 uur,  is het de komende weken (maanden?) wonden likken, nadenken, fit worden en zelfvertrouwen tanken. Want voetballen kunnen wij en in de middenmoot meevoetballen zit er ook in. Wij moeten ons niet laten kisten en wel naar boven blijven kijken, dat zijn wij minimaal aan onszelf, je ploeggenoten en de club verplicht. Succes allemaal!

 

PPfff, na bijna drie maanden mochten wij weer, maar corona en blessures hadden onze groep volledig in hun macht en wij moesten de KNVB vragen de allereerste competitiewedstrijd, na de coronaregels, tegen Voorschoten uit te stellen. Stante pede deelde de KNVB ook nog even mee dat de districtsbekerwedstrijden gecanceld waren. Dat ging niet meer door i.v.m. die coronatoestand, lekker waren wij ermee, met veel kunst-, kracht- en vliegwerk doorgedrongen tot de derde ronde en nu in enen eruit. Bedankt  KNVB!

Maar op 26 febr. was het dan eindelijk zover, wij mochten weer beginnen aan de competitie tegen Forum Sport uit Den Haag, bij Zwaluwen ’30 thuis in Hoorn. Nog niet helemaal hersteld van alle coronaleed en door blessures was onze samenstelling net aan compleet met 11 voetballers, maar dat was dan ook het enige positieve, buiten de herstart van de competitie. Wij hadden wel enkele kansjes en de nederlaag had niet echt gehoeven maar Forum Sport was sterker en bezorgde ons een terecht nederlaag. Een slecht begin van de herstartte competitie en direct een aantal plaatsen gezakt op ranglijst. Geen goede start!

 

Dan maar een week wonden likken en naar ZOB  uit de Midden Beemster, de op dat moment laatste ploeg in de competitiestand, nauwelijks 3 punten onder ons! Wij waren nog steeds niet compleet, op het eind van de wedstrijd deden er nog 2 019 spelers met ons mee, maar gingen toch voortvarend te werk, kwamen 0-1 voor, 2-1 achter en vlak voor de rust toch nog op 2-2. Helaas maakte ZOB 3-2 en virtueel stond Zwaluwen ’30 op dat moment laatste op de ranglijst! Met een uiterste krachtinspanning van de gehele groep kwamen wij in de negentigste minuut langzij en sleepten er een gelijkspel uit.  De grootste ellende was verdreven. Wij leefden nog. Nu de gehele groep nog fit zien te krijgen.

 

Op de doordeweekse dinsdagavond  8 maart tegen Voorschoten, gelukkig thuis, de uitgestelde wedstrijd inhalen. De groep begon ietsje fitter te worden, maar wij misten nog zeker 5 spelers. Dus dat zou weer krap aan gaan worden. Voorschoten stond op de ranglijst dicht bij ons in de buurt, maar dat het zwaar zou worden hoefden wij niet te bedenken, dat wisten wij vooraf al.

Het ging gelukkig over en weer, een iets beter Voorschoten voor de rust en een iets beter Zwaluwen ’30 na de rust. Wij, maar ook Voorschoten sleepten er een gelijkspel uit, dus bleven wij allebei op de ranglijst staan waar wij al stonden, op een niet al te benijden plaats op de ranglijst!

 4 dagen later kwam AFC Amsterdam alweer op bezoek. Vanaf nu gaan de wedstrijden in een razend tempo op ons afkomen en wij zullen gauw fit moeten worden om het vege lijf te gaan redden. Gelukkig staat bijna iedereen, op de kop na, op de ranglijst bij elkaar dus betekent een verlies een duikeling, maar een winstpartij kan je zo maar 3 of zelf 5 plaatsen laten stijgen. Gelukkig begon de groep iets fitter te worden en zagen wij weer spelers lopen die wij weken/maanden niet gezien hadden. Nog 2 basisspelers naast het veld, maar de gang kwam er weer in! AFC was geen schim meer van de voorgaande jaren, maar wie is dat wel na corona! Wij gingen redelijk lekker, beter dan de eerste   3 wedstrijden, brachten veel strijd op de mat en gingen met een gelukkige 1-0, in de negentigste minuut, van het veld. Wij stegen 3 plaatsen!! Nu naar BOL, uit een ware “angstgegner” voor ons. Kunnen wij deze winnen, dan gloort er misschien een mooie tijd voor het team, na alle corona ellende!

 

Ja BOL, uit Broek op Langedijk, wat is dat toch? Een tegenstander waar wij niet mee om kunnen gaan. Eenvoudig, simpel, direct voetbal, hobbelig, weinig sfeervol veld en dito entourage.

Dat is voor onze “stadse” jongens te veel van het normale. Er moet gepingeld, gerend en gevlogen worden, maar rustig om ons heen kijken en zien wat de “BOLderiaanse” spelers met de bal doen is ons niet gegeven. Maar desalniettemin gingen wij redelijk van start en werd BOL na 10 minuten onder druk gezet en scoorden wij. Daarna werd het noodlot weer meester over ons. Onze spits Pieter kermde van de pijn en bleek de schouder uit de kom te hebben. Einde wedstrijd na eindelijk weer fit te zijn weer einde oefening voor ons en Pieter. Deze tegenslag kwamen wij niet te boven. Zij scoorden 1-1 en wij waren de weg kwijt. De tweede helft met wind mee werd er door ons meer druk gezet en wij dachten aan de kant dat het toch nog goed zou kunnen komen. Nee, eerst zelf 3 kansen om zeep gebracht en daarna algehele malaise,

4-1!! Een aantal onverklaarbare persoonlijke fouten was hier debet aan. Maar toch zullen wij scherper en geconcentreerder moeten blijven om de weg naar boven weer te vinden.

 

Dat naar boven kijken en daarna op de ranglijst  klimmen, moest dan gebeuren tegen Die Haghe uit Den Haag. Ook een laagvlieger, net als Zwaluwen ’30 heden ten dage! De wedstrijd was in ons voordeel, wij waren de eerste helft de bovenliggende partij, niet bovenmatig maar toch hoopgevend. Nog steeds een aantal spelers niet speelklaar, maar wat er op het veld stond moest het kunnen redden. Rust 1-0 en op naar de tweede helft!

Maar zal je net zien, wij hebben de wedstrijd onder controle en zij scoren 1-1 na kwartiertje in de tweede helft.

Maar wij bleven het proberen. Kwartier voor tijd rode kaart voor ons, dus dan maar met 10 man, het zou toch moeten kunnen lukken in deze wedstrijd? Nee dus, in de laatste minuten van de wedstrijd weer even een onnadenkend moment en pats 1-2 achter en een hoop frustratie. De bovenliggende ploeg zijn en weer geen punten pakken, dat gaat diep zitten.

 

Nu weer naar Honselersdijk, weer met een gehavend team, nu 6 man langs de lijn die niet inzetbaar zijn, het houdt niet op! De rek is er uit, de jongens strijden nog wel maar er zijn op teveel essentiële plaatsen spelers te kort.

Ook Honselersdijk is geen hoogvlieger, alhoewel ze in de voorhoede 2 zeer goede en ook op het middenveld een knappe voetballer hebben lopen. Maar dan nog? Ja, is het hoogmoed dat ik dit zeg, ik denk van niet. Een Zwaluwen ’30 met minder spelersproblemen als dit seizoen zou zeker 10 punten meer hebben. Maar het is niet anders, 1-0 achter in de rust en daarna nog 2 goals om onze oren waar wij eigenlijk niks tegenover konden zetten. Dus het gezegde, “vanaf nu is elke wedstrijd een finale” gaat ook bij ons opgeld doen en zal bij de supporters een spanningsveld oproepen dat wij heel veel jaren niet hebben meegemaakt.

 

Laatste wedstrijd van 2e periode is die tegen Monnickendam, uit de gelijknamige plaats. Met opnieuw 5 man langs de kant beginnen wij, helaas, ik moet het toch zeggen, weinig hoopvol aan deze wedstrijd. Maar ook met een gedecimeerde groep moet het toch mogelijk zijn om Monnickendam te verslaan, wij zijn Zwaluwen ’30, ja toch? Het zat er ook wel in, wij waren het meest aan de bal, vaak is dit zo, maar het rendement is ook vaak niet om over naar huis te schrijven. De eerste 20 minuten kan het alle kanten op. Langs de kant dachten wij, positief zoals wij zijn, even wachten hoe het loopt. Daarna een behoorlijke dekkingsfout, eigenlijk een onoplettendheid, terwijl de achterhoede de hele wedstrijd, anders dan de meerdere voorgaande wedstrijden, wel bij de les was! De speler van Monnickendam kon in ons strafschopgebied in de rondte kijken, de bal nog eens goed leggen en een lekker schot op doel produceren. Helaas hobbelde dat schot over onze doelman en stond er plots 0-1 op het bord. Met name de tweede helft deden onze jongens en de TS er alles aan om de bakens te verzetten, maar het lukte niet.

 Hoe nu verder? Ik weet het, wij hebben aardig wat blessures, maar toch moet het kunnen lukken om weer punten te pakken. Er is genoeg kwaliteit in de ploeg, het zit niet mee, maar met alle schouders eronder kan het zomaar wel gaan meezitten. Ik heb niet één keer gezien dat de spelers niet hun best doen en er met de pet naar gooien!  Zij strijden voor elke meter en proberen een doelpunt te maken. Alleen gaan de pogingen niet altijd in het doel, maar de poging is er, dus hij kan ook in het doel gaan. Daar moeten wij ons aan vasthouden,  blijven strijden voor een beter resultaat, want het is niet zo dat wij onderdoen voor onze tegenstanders. Dus mannen, jullie kunnen het, blijf het proberen!! De supporters wensen de TS, de spelers en club veel sterkte in de laatste periode! Wij zullen en blijven jullie steunen!